Tabii ki, size ‘analiz yeteneğinden yoksunsun, sürekli yalan söylüyorsun, bencilsin’ diyerek eşsiz ayrılığının son cümlelerini eden zamanaşımına çoktan uğramış sevgilinize “kork aprilin beşinden/ öküzü ayırır eşinden” diye cevap verirseniz ciddiyetinizden şüphe duyar. Haksız mı? Tabii ki haklı. Burada problem yazamayışın. Yazamadıkça şişiyorsun. Şiştiğin için deformasyon oluşuyor hayatının her alanında. Bunu zamanaşımına uğramış sevgiline anlatmak zor. Bir zamanlar mizahı sevdiğini, bir zamanlar komik bir şeyler söyleyebildiğini, onunla beraberken ağacının solduğunu anlatmak zor. Kolun ayağın kesilene kadar, ya da akciğer kanseri olup hayatta acı kavramına dair hiç bilmediğin boyutlarda kendini kaybedene kadar sigara içmek istediğini, sorumluluklarından, uyum sağlamaktan, kendin olmamaktan, hiç kimseden hoşlanmamaktan, insanların bomboş hırslarından çok yorulduğunu, fiziken bu bedene ve zihne sahip olmanın getirdiği kısıtlılıklardan biri olan sosyalleşme zorunluluğunu kabullensen dahi çok zorlandığını anlatmak zor.