İşte şimdi ve burada yazabilmek. Nihayetinde bir yerlerde yanlış bir şeyler olduğunun ikimizde farkındaydık. Sensin lan tavuk,  lavuk dedim ve ilişkiyi bitirdim. Hayatın yanlışlarla geçmiş. Benim hayalimle konuşmak yerine benimle konuşsaydın farklı noktalarda olurduk. İnsan yalnızlıktan duvarlarla konuşur semiaa,  buzdolabı ile konuşur, tabii şimdilik yalnız olmadığından bilmiyorsun, ama sende yalnız kalacaksın.

Yalnız kalacaksın.

Ve korku ile acı ile arasında yaşadıklarının değil de yaşamadıklarının esiri oluyor insan telve. Mesela ben. Neden yıllardır yazıyorum telve diye. Olmadığın için tabii ki. Hayali arkadaşım moduna girdiğin için. Akıl sağlığımın kenar köşelerine doğru ilerlemekte olduğun için. Yazara gönderdiğim metinden blogu okumuş, işine yarayacak kısmı güzelce kitabına koymuş, tabii ki olmamış, sırıtmış orda,  bağlamından koparttığından yazının hissettirdiği şeyi hissettirememiş, sana da gülücük yapmış yollamış. Bu mudur hayat.